Είναι όντως ο Χριστός ένας «αστικός μύθος»;

Η απουσία απόδειξης δεν είναι απόδειξη απουσίας.

Από τον Κωστή Κοσμέα*

Ιστορικός ερευνητής- μετά από μελέτη κειμένων που είναι γραμμένα από τον 1ο ως τον 3ο αιώνα- υποστηρίζει ότι ο Χριστός δεν υπήρξε ποτέ και πως πρόκειται για μυθικό πρόσωπο αφού δεν βρήκε στα κείμενα αυτά καμία σχετική αναφορά. Η μία και μοναδική αναφορά που βρήκε ήταν σε κείμενο του Ιώσηπου αλλά θεωρείται κατασκευασμένη από τους εκδότες του βιβλίου, κάτι που έγινε αργότερα.

Ο Μάικλ Πόλκοβιτς μελέτησε 126 συγγραφείς που έζησαν την περίοδο του Χριστού και κατέληξε ότι πρόκειται για έναν φανταστικό χαρακτήρα που εφηύραν οι χριστιανοί για να έχουν μια εικόνα να λατρεύουν. Παράλληλα κάνει λόγο για αντικρουόμενες ιστορίες της Βίβλου και για ομοιότητες του Ιησού με άλλους παλαιότερους Θεούς.

«Ο Ιησούς από τη Ναζαρέτ δεν ήταν τίποτε περισσότερο από έναν αστικό μύθο ή καλύτερα της ερήμου», λέει ο Πόλκοβιτς σύμφωνα με την Daily Mail, χαρακτηρίζοντας εκπληκτικό το γεγονός ότι δεν υπάρχουν αναφορές για το Χριστό παρά τα «παγκόσμια θαύματά του και την φήμη του».

Καταρχήν, μπορεί ο Πόλκοβιτς να δηλώνει έκπληκτος, εμείς από την άλλη μεριά δεν είμαστε καθόλου έκπληκτοι με αυτά που λέει, δεδομένου ότι τα έχουμε δει ξανά. Το ότι ο Χριστός δεν υπήρξε ποτέ και πως πρόκειται για μυθικό πρόσωπο δεν είναι ο πρώτος που το δηλώνει. Το θέμα είναι τι καινούργια στοιχεία παραθέτει που να αποδεικνύουν την αλήθεια του ισχυρισμού αυτού. Και βασικά, κατά πόσο μπορεί να αμφισβητήσει έγκυρα τις ήδη υπάρχουσες μαρτυρίες – που δυστυχώς γι’ αυτόν είναι πολλές περισσότερες από μονάχα του Ιώσηπου.

Γενικά τίποτε από αυτά που λέει δεν είναι καινούργιο και δεν προσφέρει κάτι καινούργιο στη συζήτηση αυτή. Όσο και να φαίνεται ότι προχωράει τη συζήτηση, στην πραγματικότητα απλά αναμασά ήδη υπάρχουσες εδώ και αιώνες “έρευνες”, προσπαθώντας να τις περάσει ως δικές του. Και για να αποδείξουμε του λόγου το αληθές, μπείτε στο παρακάτω link και διαβάστε την παράγραφο 4.1 Existence

http://en.wikipedia.org/wiki/Jesus

Επίσης, όταν θες να αποδείξεις κάτι δεν το αποδεικνύεις με την απουσία του. Η απουσία απόδειξης δεν είναι απόδειξη απουσίας. Ο Πόλκοβιτς έκανε όπως λέει μια “έρευνα”, η οποία όμως δεν στηρίζεται στην ύπαρξη γραπτών αναφορών, αλλά… στην απουσία τους! Μελέτησε λέει 126 συγγραφείς. Ας ήταν και 300! Ας πούμε για παράδειγμα ότι θέλεις να αποδείξεις ότι ο Σωκράτης δεν υπήρξε ποτέ. Πόσο δύσκολο, δηλαδή, είναι να βρεις “126 συγγραφείς” της εποχής του οι οποίοι δεν τον αναφέρουν καθόλου; Αρκεί να επιλέξεις αυτούς ακριβώς οι οποίοι δεν τον αναφέρουν για διαφόρους λόγους, είτε γιατί δεν είχαν ακούσει γι’ αυτόν. Αυτό, όμως, δεν είναι επιστημονική έρευνα. Είναι κομπογιαννιτισμοί επιπέδου τηλεβιβλιοπωλών. Γενικά με την πρώτη ματιά φαίνεται πολύ επιπόλαιο όλο αυτό και ειδικά όταν διαβάσαμε ότι οι απόψεις του συγκεκριμένου έχουν χαρακτηριστεί εξαιρετικά αιρετικές σε πολλές περιπτώσεις και προηγούμενων άρθρων του. Αν λάβουμε μάλιστα υπόψιν μας ότι οι περισσότεροι ιστορικοί αποδέχονται σήμερα ότι υπήρξε ένας Εβραίος γεννημένος στην Γαλιλαία μεταξύ του 7-4 π.Χ που πέθανε μεταξύ 30-36 μ.Χ. και ότι αυτός ο Εβραίος βαπτίστηκε από τον Ιωάννη τον Βαπτιστή και σταυρώθηκε κατ’ εντολή του Ρωμαίου έπαρχου, Ποντίου Πιλάτου.  Απλά, προσπαθώ να δημιουργήσω αντιδράσεις ώστε να ακούγομαι.

Αν όντως ψάχνει ειλικρινά σχετικές αναφορές που να αποδεικνύουν την ύπαρξη του Χριστού μπορούμε να του δείξουμε εμείς μερικές: του Σουητώνιου, του Πλίνιου, του Τάκιτου, του Γαληνού, του Λουκιανού, του Κέλσου, του Πόντιου Πιλάτου, του Θαλλού (και φυσικά όλες αυτές ΜΗ-χριστιανικές – για να μην πει κανείς για έλλειψη αντικειμενικότητας).

Αλλά για να απαντήσουμε και επί του συγκεκριμένου για τον Ιώσηπο, την αμφισβήτηση του Ιώσηπου δεν είναι ο πρώτος που την κάνει. Αυτός ο ισχυρισμός για την πλαστότητα της αναφοράς του Ιώσηπου έχει υπάρξει πολύ πριν από αυτόν. Και είναι μια συζήτηση που είναι ήδη γνωστή. Το θέμα είναι ότι η πλαστογραφία που ισχυρίζονται οι ομογνωμούντες του Πόλκοβιτς ότι έγινε στον Ιώσηπο αποτελεί αστήρικτη υπόθεση, διότι δεν εξηγείται, για όσους γνωρίζουν το θέμα, πώς κατορθώθηκε να πλαστογραφηθούν αργότερα όλα τα χειρόγραφα και δεν περισώθηκε έστω κι ένα που να μαρτυρεί για την πλαστογραφία η οποία έγινε. Και δεν υπάρχει διαφωνία για το αν είναι η μισή ή ολόκληρη η παράγραφος πλαστή. Τέτοιο πρόβλημα θα υφίστατο μονάχα για κάποιον που αναγνωρίζει έστω κάποια πλαστότητα στο επίμαχο κείμενο.

Αυτό που λένε οι ομογνωμούντες του Πόλκοβιτς είναι ότι το ύφος του κειμένου είναι εντελώς διαφορετικό από αυτό του Ιώσηπου ο οποίος, όπως ισχυρίζονται μερικοί, έγραφε επίσης με εντολή των Ρωμαίων. Δεν θα μπορούσε έτσι κατ’ αυτούς να μιλάει για έναν άνθρωπο που οι ίδιοι οι Ρωμαίοι εκτέλεσαν διότι τα αφεντικά του θα του “τραβούσαν τα αυτιά”. Ήταν επίσης και ιουδαίος όχι χριστιανός, για να χρησιμοποιεί τη φρασεολογία ενός χριστιανού. Η παραποίηση λοιπόν όπως ισχυρίζονται του κειμένου από κάποιον χριστιανό ιερέα μεταφραστή είναι εμφανέστατη, και ότι από την ημέρα της παραποίησης δεν έχουμε άλλο κείμενο αρχαιότερο ώστε να τη δούμε αυτούσια. Πολλοί όμως χριστιανοί όπως ισχυρίζονται πριν γίνει η παραποίηση μίλησαν για το έργο του Ιώσηπου, χωρίς όμως κανένας να λέει πως κάπου αυτός μίλησε για τον Χριστό, Ιησού ή οτιδήποτε, πράγμα βέβαια που αποτελεί μεγάλο χτύπημα για την “αυθεντικότητά του”.

Εν πρώτοις, η διαφορετικότητα στο ύφος του Ιώσηπου δεν φαίνεται πουθενά. Ακριβώς το αντίθετο μάλιστα φαίνεται στο έργο του Ιουδαϊκή Αρχαιολογία. Επίσης το ότι έγραφε με εντολή των Ρωμαίων είναι ένα τελείως ανόητο επιχείρημα διότι αν πράγματι έγραφε κατ’ εντολήν τους δεν θα έγραφε με αυτό το ύφος για τον Χριστό μια και ήταν διωκόμενο πρόσωπο στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία αυτός και οι οπαδοί του. Κατά δεύτερον, οι λέξεις είναι αυτές που αμφισβητούνται από τους ομογνωμούντες του Πόλκοβιτς και όχι όλο το έργο του Ιώσηπου. Αλλά αν αυτό γίνεται από εμπάθεια έχει καλώς. Διαφορετικά αποδεικνύεται η άγνοια και η ασχετοσύνη, επειδή λογαριάζουν χωρίς τον ξενοδόχο. Και ο ξενοδόχος εδώ είναι ο ίδιος ο Ιώσηπος. Σε άλλα σημεία του έργου του κάνει μνεία δύο γνωστών προσώπων της Εκκλησίας (Ιωάννης ο Βαπτιστής, Ιάκωβος ο αδελφός του “Ιησού του λεγομένου Χριστού”) επικυρώνοντας μέχρι κεραίας όχι μόνο τα Ευαγγέλια αλλά και την ιστορική ύπαρξη του Ιησού, μέσω του αμφισβητούμενου χωρίου. Άρα, δεν μας εξηγείται λοιπόν από τον Πόλκοβιτς και τους ομοίους του, πώς αυτός που μιλάει για τον Ιωάννη και τον Ιάκωβο, και που μνημονεύει και τον Ιησού τον λεγόμενο Χριστό, θα σιωπούσε ολότελα και δεν θα έκανε ειδικό λόγο για τον Ιησού. Επίσης χριστιανοί δεν θα ήταν δυνατόν να μιλήσουν για το έργο του Ιώσηπου μιας και αυτός ήταν μη-χριστιανός.

Γενικά απ’ ό,τι φαίνεται δεν είναι τόσο άξιο ασχολίας όλο αυτό και μάλλον αξία του δίνεις όταν ασχολείται κανείς (κάτι που προφανώς θέλει ο ίδιος ο Πόλκοβιτς και απ’ ότι φαίνεται το έχει πετύχει δεδομένου του σάλου που έχει προκαλέσει η άποψή του) γιατί πολύ απλά δεν λέει κάτι καινούργιο και δεν προσφέρει κάτι στη σχετική συζήτηση, απλά αναμασάει ήδη ειπωμένα πράγματα.

*Ο Κωστής Κοσμέας, είναι Κοινωνικός Επιστήμονας με M.Sc. στην Πολιτική Επιστήμη και Ιστορία

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.