Χάνοντας τις λέξεις δεν θα βρεις το νόημα

Η Δημοκρατία μας θέλει ενήλικες

Η κατάχρηση της γλώσσας δεν είναι ένα πρόβλημα που αφορά μονάχα τη γλώσσα αλλά και την ίδια τη σκέψη μας. Η γλώσσα καθοδηγεί τη σκέψη και, δυστυχώς, όσο φτωχαίνουμε το λεξιλόγιό μας τόσο περισσότερο φτωχαίνουμε την ίδια μας τη σκέψη.

Τον τελευταίο καιρό, με αφορμή τα όσα δραματικά συμβαίνουν στη χώρα μας, παρατηρούμε να επιδίδεται ο κόσμος γύρω μας στην κατάχρηση λέξεων όπως «Χούντα», που η κατάσταση αυτή τις επανέφερε στο προσκήνιο των καθημερινών συζητήσεων με ένα τρόπο επικριτικό ως προς την περιγραφή της. Εκτός του ότι η λέξη «χούντα» (La Junta) είναι απ’ τα λίγα πράγματα που έχουμε αντιγράψει από τη Ν. Αμερική –δηλαδή Ζαπατίστας στην Ελλάδα δεν υπήρξαν πολλοί, χουντικοί όμως πάρα πολλοί– μαζί με το «φασισμός» η λέξη «χούντα» ταιριάζει εκεί όπου τα επιχείρηματα εξαντλούνται και ο διάλογος γίνεται μια ανταλλαγή ύβρεων. Όπως πολύ γλαφυρά διάβαζα σε ένα άρθρο πρόσφατα στο διαδίκτυο, «η λέξη “χούντα” γίνεται την σημερινή εποχή ο στόκος που (υποτίθεται) ότι κλείνει κάθε υπαρκτό κενό γνώσεων ή επιχειρηματολογίας στο μυαλό των ανθρώπων». Αυτό που ζούμε δεν είναι χούντα. Λέγεται δημοκρατία.

Σε μια από τις τελευταίες του συντεύξεις το 1984, ο Κορνήλιος Καστοριάδης, ένας από τους μεγαλύτερους Έλληνες πολιτικούς φιλόσοφους του αιώνα που πέρασε, είχε σχολιάσει: «Σύμφωνα με την παραδοσιακή “αριστερή” άποψη, όλα αυτά τα επέβαλαν η Δεξιά, οι κυρίαρχες τάξεις και η μαύρη αντίδραση. Μπορούμε όμως να πούμε ότι όλα αυτά τα επέβαλαν στον ελληνικό λαό ερήμην του ελληνικού λαού; Μπορούμε να πούμε ότι ο ελληνικός λαός δεν καταλάβαινε τι έκανε; Δεν ήξερε τι ήθελε, τι ψήφιζε, τι ανεχόταν;
Σε μιαν τέτοια περίπτωση αυτός ο λαός θα ήταν ένα νήπιο… Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα… Εγώ λέω ότι ο ελληνικός λαός – όπως και κάθε λαός– είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, συνεπώς, είναι υπεύθυνος και για την κατάσταση, στην οποία βρίσκεται σήμερα».

Mπορούμε πολύ εύκολα να αποδώσουμε την όποια δύσμοιρη κατάστασή μας σε ένα εξωτερικό «κακό» για να καλύψουμε έτσι τη δική μας ανευθυνότητα στις επιλογές μας. Ίσως αυτό είναι που εκνευρίζει αρκετούς σήμερα και προσπαθούν να εξοστρακίσουν το υπάρχον πολιτικό σύστημα βάζοντάς του την ταμπέλα «χούντα»: Τους καθιστά υπεύθυνους για τις επιλογές τους. Τους εισάγει στον κόσμο της ενηλικίωσης, όπου ο ενήλικας πλέον είναι ένα υπεύθυνο άτομο, ένα άτομο που έχει τον έλεγχο του εαυτού του και της ζωής του. Αρκετοί είναι αυτοί που δυσανασχετούν ή βαριούνται όταν τους λένε ότι είναι πια ενήλικες. Βλέπετε, η παιδική ηλικία είναι ο παράδεισος της ανευθυνότητας.

Ο ελληνικός λαός όσο και αν αισθάνεται ριγμένος μέσα στη δημοκρατία παραμένει σε σημαντικό βαθμό υπεύθυνος για τις επιλογές του με την ψήφο του. Γιατί αφενός δεν μπορώ επί παραδείγματι να πιστέψω ότι αυτός που στήριζε τόσα χρόνια το δικομματισμό στην Ελλάδα δεν έχει ευθύνη γι’ αυτά που συμβαίνουν και αφετέρου ότι αυτός που απέχει από τις εκλογές επειδή απλά βαριέται να πάει να ψηφίσει αυτό είναι μορφή πολιτικής αντίστασης. Το φαί του, την TV του και να διορίσει τα παιδιά του στο δημόσιο μονάχα ήθελε τις τελευταίες δεκαετίες ο Έλληνας. Και κάπου εκεί ανάμεσα, μια φορά στα τέσσερα χρόνια, έμπαινε και η επιλογή του ποιός θα του διατηρούσε καλύτερα αυτήν την κατάσταση και που στην ουσία θα εκμεταλλεύεται την δική του εντολή για να εξυπηρετεί τα δικά του συμφέροντα ή τα συμφέροντα των από πίσω του.

Σε ένα δημοκρατικό πολίτευμα, όσο διεφθαρμένο και χειραγωγούμενο από τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα και αν είναι, όσο και αν τα Μέσα έχουν αναδειχτεί σε αποφασιστικά εργαλεία όχι μόνον για να επηρεάζουν και να καθοδηγούν, αλλά και για να διαμορφώνουν και να χειραγωγούν την ίδια τη συναίνεση της πλειοψηφίας, αυτός που ψηφίζει έχει ευθύνη γι’ αυτό που ψήφισε. Τα δύο μεγάλα κόμματα δεν τα έβγαζαν στην εξουσία όλα αυτά τα χρόνια οι εξωγήινοι, ούτε κάποια κρυμμένη αδελφότητα στις ερήμους της Κίνας! Δεν μπορώ με άλλα λόγια να ακούω τον κοσμάκι να διαμαρτύρεται μίζερα στο λεωφορείο και όταν τον ρωτάω «εσύ φίλε μου τί ψήφισες στις περασμένες εκλογές;» να μου λέει «Σαμαρά!» (ή Γιωργάκη – το όνομα είναι εντελώς ενδεικτικό)

Δεν ζούμε στο Βυζάντιο ούτε σε δικτατορία για να τα επιβάλλουν ερήμην του. Όσο κι αν δεν μας αρέσει, ζούμε σε αντιπροσωπευτική κοινοβουλευτική δημοκρατία όπου ο λαός επιλέγει τους αντιπροσώπους του στη βουλή. Και όσο πιο δημοκρατικό/ελευθεριακό γίνεται ένα πολίτευμα, τόσο μεγαλύτερη ενηλικίωση και ωριμότητα θα απαιτεί. Αν δεν μας αρέσει ας είμασταν τότε στη φεουδαρχία να είχαμε την εύκολη δικαιολογία να κατηγορούμε τους Κεφαλάδες για όλα τα κακά που μας συμβαίνουν! Και πώς έρχομαι στα λόγια του Καστοριάδη «Εάν όμως είναι νήπιο, τότε ας μη μιλάμε για δημοκρατία. Εάν ο ελληνικός λαός δεν είναι υπεύθυνος για την ιστορία του, τότε, ας του ορίσουμε έναν κηδεμόνα…»

Αν ο ψηφοφόρος ψηφίζει ανόητα, αν ψηφίζει αποκλειστικά με βάση το δικό του ατομικό ή οικογενειακό συμφέρον, αν εν τέλει στην κάλπη πάει και ψηφίζει την ανελευθερία του γιατί είναι πολύ ωραίος ο Άδωνις και γιατί χαμογελάει καταπληκτικά ο Τσίπρας, και συγκινήθηκε, και μετά με ένα χαμόγελο και μια γραβάτα η ελευθερία πάει με τις χειροπέδες δεμένη… δεν φταίει το κακό σύστημα γι’ αυτό. Αν ψηφίζει δίχως κοινοβουλευτικό έλεγχο, δίχως θέση, δίχως αντίληψη, δεν μπορεί ύστερα να δικαιολογηθεί «μα οι πολιτικοί τα παίρνουν». Μην δείχνει τις ευθύνες των άλλων για να αποφύγει τις δικές του. Γιατί αν δεν είναι έτσι, αν έχουμε χούντα, όταν έρθει η πραγματική χούντα… τότε τί θα λέμε;

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

Time limit is exhausted. Please reload CAPTCHA.